NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
- Dziwnie tu. - Racja.
- Cóż... - Gdzie jest nasz lider?
- Tokui... - Nie ma go.
- Wziął urlop. - Potrzebuje czasu.
No tak, musi wszystko przemyśleć.
Nie będzie go z nami przez jakiś czas.
- Niech myśli. - Właśnie.
Utrzymajmy tu dobrą atmosferę.
- Zgadzam się. - Tak.
- Staniemy na warcie. - Tak.
- Do jego powrotu. - Tak.
Domownicy muszą być przerażeni.
- Stracili największego adwokata. - Potrzebują go!
- To nie żarty. - Będą mieć ciężko.
Nie mogę się doczekać, by rozerwać ich na strzępy.
- Ale mamy innego gościa. - Tak.
Powitajmy naszego gościa specjalnego.
Gwiazda rugby, Yu Tamura!
- Jej! - Miło cię gościć.
- Witajcie. - Nie do wiary.
ZAWODNIK RUGBY, LAT 30
Dołączasz do nas w dziwnych okolicznościach.
Dzięki. Fajnie tu być.
Grasz świetnie. Dzięki, że wpadłeś.
To oznacza jedno.
- Lubisz program? - Cały zespół go ogląda.
- Serio? - Cały zespół?
Uwielbiają go wszyscy, prócz Michaela Leitcha.
MICHAEL LEITCH
Oglądamy co tydzień.
- Serio? - Cieszę się!
Odcinki mają premierę w poniedziałki,
więc nie możemy ich obejrzeć.
Nadrabiamy je u kogoś we wtorki po treningu.
- W grupie? - Tak, w kilka osób.
- Pokój pełen mięśniaków? - Właśnie.
Cały odcinek się chichoczemy.
Jesteś cudowny. Który domownik przykuwa waszą uwagę?
- Najwięcej rozmawiamy o... - Jesteście tacy wkręceni?
- ...o Ruce. - Co?
- Wiedziałam. - Czekajcie.
To ciekawa osoba.
- Pogmatwana. - Wiele się dzieje.
- Jest wyjątkowy. - I dziwny.
Jak szybko ostudził entuzjazm Torichan.
- „Czekajcie”. - Przepraszam.
- Chciał wyjaśnić. - Podekscytowałam się.
Jaka była twoja ulubiona scena?
- Widziałem każdy odcinek. - Co?
Oglądamy całość od początku.
Naprawdę?
- Nawet gdy Tecchan... - Jak nostalgicznie!
- Gdy złapał za rękę... - Serio?
- Gdy Rie go odrzuciła? - Właśnie.
Wszyscy się załamaliśmy.
Też mu kibicowaliście?
Naprawdę nam zależało.
Skoro tu jesteś,
powinniśmy zapytać o rugby i mecz z RPA.
A my wypytujemy o durne scenki.
- Co za luksus! - Zgadzam się.
- Cieszysz się na odcinek? - Bardzo.
Ostatnio Haruka i Peppe poszli na randkę.
Byli na 39. piętrze hotelu Shinagawa Prince.
W barze z pięknym widokiem.
Coś do ciebie czuję.
Ja też cię lubię, Peppe.
- Tak? - Tak.
I chciałabym cię lepiej poznać.
- Chcę cię lepiej poznać. - Dobrze.
- Teraz nie mam odpowiedzi. - Jasne, rozumiem.
Potem Peppe dał Haruce piżamę.
- Piękną. - W domu.
Przez chwilę patrzyli sobie w oczy,
a potem nagle się zdziwili.
Co?
W takich momentach
obstawiasz, czy faktycznie to zrobią?
Zdziwiłem się razem z nimi.
- Cieszę się. - Ja też.
- Peppe jest nieśmiały. - Tak.
Moi znajomi też tacy są.
- Serio? - Rozumiemy go.
Sportowcy są nieśmiali?
- Wielu to introwertycy. - Niemożliwe!
- Nie są pewni siebie? - Tak myślałem.
- Jesteśmy dość skrępowani. - Ciekawe.
Chyba rozumiem. Poświęcają się swojej pracy.
Jest dla nich ważna. Przestań, Yu!
Nie mogłabym być z młodym sportowcem.
Macie tam trenera po rozwodzie?
Pasowałby ci taki brodacz.
Powiedz, że jestem modelką i rozwódką.
Zbadam grunt.
- Potem było sushi w Ginzie. - To było straszne.
Tak.
Kiedy masz wolne?
Mam wolne 29. i 30.
Postawisz mi sushi w Ginzie?
I zrobił to!
- Nie wiem, czemu. - Co ty byś zrobił?
Gdyby kobieta kazała ci zabrać się do Ginzy...
- Jako kolega po fachu... - Tak?
...myślę, że może go przytłaczać ta uwaga.
Nie przywykł?
Jeśli ona wie, jak zagadywać do facetów,
to łatwo go przekona.
Wygląda ci na taką, która leci na kasę?
Pewnie wymagałaby wydania trochę grosza.
- Prawda? - Zgadzam się.
Ale mogła go zaślepić.
- Ciekawe! - Nie przywykł do tego.
Świetna teoria.
Jesteś cała w skowronkach.
- Piłaś coś? - Nie, jest super.
Wydajesz się podpita.
Jestem w niebie.
O nie... Zapomniałam kolczyków.
Skąd?
Celowo rozdrażnia Hanę.
Każdy zapytałby, czemu je zdjęła.
Emika chce zaniepokoić Hanę.
Nie doszły do porozumienia.
- Ma świetną strategię. - Widzę jej talent.
Ruka chodzi na lekcje gotowania.
- Oby mu się udało. - Tak!
Powodzenia.
- Kto robił zakupy? - Ja.
- Co gotujesz? - Nie patrz.
- Co? - Niespodzianka.
Kogo to obchodzi?
Taki właśnie jest Ruka.
Na początku widzieliśmy tylko jego niesamowity wygląd,
co dało mu wielką popularność.
- Ale ostatnio... - Zawodzi?
Nie, to nie tak.
Jak miło.
Jest mu ciężko.
Ująłeś to bardzo uprzejmie.
Prawdziwy sportowiec. „Ma ciężki sezon”.
Treningi zawiodły.
Na koniec mieliśmy rozmowę Haruki i Peppe.
To był koniec.
Minęły już trzy dni.
Na początku byłam tak zaskoczona, że nie mogłam dać ci odpowiedzi.
Musiałam przemyśleć, co ci powiedzieć.
I po długich rozważaniach...
Co może mu powiedzieć?
- Raczej się wycofa. - Też tak myślę.
- A ja nie. - Ja też.
I ja.
Atmosfera była dobra.
- Tak myślisz? - Nie będą razem.
- Właśnie. - Tak?
Opuszczą dom jako para.
- Możliwe. - Oboje...
Jeśli się mylisz, to cię powali.
Zabiłby cię.
- Na bank. - Lepiej nie.
- Chciałabym to zobaczyć. - Połamałby żebra.
Robimy to?
- Pewnie. - Oszczędź mnie.
25. TYDZIEŃ
Na początku byłam tak zaskoczona, że nie mogłam dać ci odpowiedzi.
TE DZIEWCZYNY TEGO NIE POTRAFIĄ
Musiałam przemyśleć, co ci powiedzieć.
I po długich rozważaniach...
chyba nie mogę z tobą być.
Ponieważ...
- Powiedzieć ci? - Jasne.
- Byłoby super. - Dobrze.
Mieszkamy tu razem od dwóch miesięcy.
W ciągu tego czasu
nie mieliśmy zbyt wielu okazji, by się poznać.
Zgadzam się.
- Byłeś zajęty pracą. - Tak.
Głównie dlatego...
podjęłam taką decyzję.
Źle się z tym czułam.
Pojutrze odchodzę z domu.
- Pojutrze? - Tak.
Było mi ciężko...
uwierzyć, że to się uda
po mojej wyprowadzce.
Stąd taka decyzja.
- Dzięki za wyjaśnienie. - Jasne.
To wszystko.
Za dwa dni odejdę.
- Tylko dwa. - Smutno mi.
Mnie też. Nie chcę, byś odchodziła.
Wiele się tu wydarzyło.
Dużo dobrego, ale i trochę złego.
Zyskałam tu...
wiele wspomnień na całe życie.
Cieszę się, że cię poznałam.
Dzięki. Ja też doceniam czas, który razem spędziliśmy.
- Było super. - Tak.
- Nie śpisz. - Cześć.
- Co tam? - Hej.
Mogę...
powiedzieć coś po angielsku?
Jasne.
Tak będzie mi łatwiej.
Mówiłem ci, że byłem na świetnej randce.
Z Haruką.
W restauracji.
Naprawdę ją lubiłem i pomyślałem,
że zrobię to jak należy, we włoskim stylu.
- W twoim stylu. - Właśnie.
Dałem jej kwiaty i wyznałem,
że ją lubię.
Wiedziałem już, że odchodzi i uznałem,
że to głównie dla niej
pracowałem w pocie czoła, by spędzić z nią więcej czasu.
Ale niestety to nie wystarczyło.
To nie było dość.
Byłem zajęty i nie mogliśmy się spotykać.
- Byliśmy na trzech randkach. - Tak.
- Próbowałeś. - Tak...
Jak mogłeś.
- Przywykłem już... - Tak?
Nie jestem playboyem.
Każdy, kto mnie widzi, myśli sobie:
„Pewnie miałeś wiele kobiet”.
Ale to nieprawda.
- Nie mamy czasu. - To po pierwsze.
I nie jestem w tym dobry.
Potrafię rozmawiać z kobietami
i dobrze je poznawać.
Ale gorzej jest,
kiedy muszę wykonać jakiś ruch,
by znajoma stała się dziewczyną.
Nie jestem w tym dobry. A może po prostu mam pecha.
- Robi się niezręcznie? - Nie wiem. Nigdy się nie udaje.
Za każdym razem
dziewczyna mnie rzuca lub mówi, że tylko się przyjaźnimy.
- O czym gadaliście? - Cóż...
O czym gadaliśmy?
- Dałaś mu odpowiedź? - Wyznał mi uczucia.
A ja je odrzuciłam,
bo nie odwzajemniam ich dość, by z nim być.
Rozumiem.
Co?
Też muszę ci coś powiedzieć. Ty pierwszy?
- Mnie też? - Tak.
Chyba wiem, o co chodzi.
Tak?
Gdy spytaliśmy Peppe o waszą randkę,
Ryo też tam był.
Peppe wspomniał,
że odchodzisz.
- To chciałaś powiedzieć? - Tak.
- Rozumiem. - Pojutrze.
Mówiłaś reszcie?
Wszystkim, poza Ryo.
- Peppe mu powiedział. - Tak?
- Ale nie mówiłam, kiedy. - Jasne.
Muszę to zrobić.
- Dziewczyny wiedzą? - Tak.
Jasne.
- Też muszę ci coś powiedzieć. - Dobrze.
W skrócie, zamierzam...
powiedzieć o tym jutro.
- Powiem im. - O czym?
Że odchodzę.
- Ty też? - Tak.
- Serio? - Tak.
To dlatego...
uczę się gotować. Jutro zrobię obiad.
Chcę znów spróbować zrobić makaron z brokułami.
Kucharz pomógł mi z przepisem,
więc jutro go przyrządzę.
- Pierwsi mieszkańcy odejdą. - Tak...
Dlatego mówię ci pierwszej.
- Mieszkamy tu od początku. - Też chciałam ci powiedzieć,
ale nie było kiedy.
Zaczęliśmy i kończymy razem.
- Dziwne, co? - Tak.
Pewnie.
- Tak trzymajmy. - Właśnie.
GODZINA 14.00
„Was...”
„Obiad...”
AKTORKA, LAT 24
SPRZEDAWCA W BUTIKU, LAT 20
STUDENTKA, LAT 21
TWÓRCA MANGI, LAT 26
WRESTLERKA, LAT 22
KOSZYKARZ, LAT 26
GODZINA 20.00
Jak idzie?
Prawie gotowe.
Chciałam kupić brokuły,
ale już nie mieli.
To pewnie twoja sprawka.
Wykupiłem wszystkie?
Wygląda pysznie.
Nie mogę się doczekać.
Gotowe.
- Wygląda pysznie. - Super.
Naprawdę wygląda super.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Wygląda pycha.
- To... - Co to za danie?
Makaron nazywa się „trofie”.
- Trofie? - Tak.
Danie to „carbroccoli”.
- „Carbroccoli”? - Super.
- Smacznego. - Smacznego.
Smacznego.
Trofie „carbroccoli”?
Pyszne.
- Super. - Naprawdę.
- Smaczne. - Pyszne.
Nie zawiodło.
- Dziękuję. - Naprawdę pyszne.
Świetne.
- Chcę dokładkę. - Ruka sam zrobił makaron.
- Rany. - Wiedzieliście?
- Nie jadłem takiego. - Serio?
Czym doprawiłeś brokuły?
- Dałeś coś? - Tylko je blanszowałem.
Dodamy majonezu?
- Wezmę nóż. - Wybacz.
Jest pyszne.
- Super. - Ruka...
Spójrz.
- Co? - Nic.
- Ruka... - Dzięki za obiad.
Nie płacz.
Co się dzieje?
- W porządku? - Tak.
Makaron jest pyszny.
- Co jest? - Po prostu...
cieszę się, że wam smakuje.
- Serio? - Tak.
Mógłbyś gotować to codziennie.
Właśnie. Czemu to miałby być wyjątek?
- Od teraz... - Zrobimy makaronowe menu.
Jest pycha.
- Coś wam powiem. - Dobrze.
Rany.
Podszkoliłem się z angielskiego
i coś dla was napisałem.
- Posłuchajcie. - Super.
- Dasz radę. - Dzięki.
Czy smakował wam obiad?
- Tak. - Dziękuję.
- Jasne.
Pracowałem nad tym, by się rozwinąć,
ucząc się angielskiego i chodząc na siłownię.
Od kiedy zacząłem pracę w barze Marvela,
często rozmawiam z obcokrajowcami.
Jasne.
A więc...
Gdy trafiłem do programu...
Ale czuję się coraz bardziej niezależny.
- To prawda. - Jesteś niezależny.
Sądzę, że naprawdę dojrzałem.
- Tak. - Prawda.
Nauczyłem się, że komunikacja i współczucie są bardzo ważne.
Odkryłem też, że lubię gotowanie.
Tak.
Chcę podziękować wszystkim uczestnikom Terrace House...
- Dzięki. - Dzięki, Ruka.
...którzy już odeszli, za ich pomoc.
Dziękuję.
Jutro
- odejdę z Terrace House. - Co?
I...
Przepraszam.
- Odejdziesz? - Co?
W przyszłości dam z siebie wszystko.
Proszę, byście wciąż nade mną czuwali.
Dzięki za wszystko.
Ruka...
- Dziękuję. - Dzięki.
Czemu odchodzisz?
Dzięki za wszystko.
- Świetny makaron. - Miało tak nie być.
Świetny makaron i angielski.
Gdybym tu nie trafił...
byłbym naprawdę dziwnym dorosłym.
Dziękuję wam.
- Dzięki. - Wzajemnie.
Dzięki.
Jutro rano?
Tak.
O której?
Musimy zdecydować.
- Odchodzicie oboje? - Tak.
- Jednocześnie? - Wiedziałaś?
Tak.
Powiedziałem jej wczoraj.
Oboje byliśmy tu od początku.
Mój kolczyk.
Mam prezent dla Haruki.
- Dla mnie? - Ruka mnie zaskoczył.
Ale coś ci dam.
- Dziękuję. - Co to?
Naprawdę dziękuję.
- Serio? - Świetnie się z tobą mieszkało.
Dajesz mi swoją koszulkę? Co za tupet!
Dziękuję.
- Naprawdę. - Dzięki. Założę ją.
- Też taką chcę. - Bez obaw!
Załatwię ci.
Dziękuję.
Ja też mam dla ciebie prezent.
- Co takiego? - Rany!
Jak myślisz, co to?
Eevee!
Dzięki!
Super.
- To Eevee. - Super.
- Musiałem. - Super.
Dziękuję!
- Dzięki, Peppe. - Pewnie.
GODZINA 7.30
- Cześć. - Dzień dobry.
- Hej. - Cześć.
Dzień dobry.
Co to za chusteczki?
- Co z nimi? - Zabiorę je.
Już biorę.
- Płakałeś, Ryo? - Co jest?
Tak. A co?
- Masz strapiony wzrok. - Tak?
Zawsze taki ma.
Oszczędzam łzy z jutra.
- Nie z wczoraj? - Tak, racja!
Z jutra?
Jakbyś podróżowała w czasie.
Wstrzymałam je.
- Masz torby? - Pomocy!
- Hej! - Idziemy.
Idź! Krzyczy: „Hej!”.
Czemu nosisz to sama?
Wezmę to.
- Dzięki. - Daj.
I zgubiłam telefon.
- Zgubiłaś? - Tu jest.
Płaczesz?
Mam masę walizek.
Ruka...
- Co? - Czekaj...
- Nieskończone? - Nie, to jest to.
- Tak pomyślałem. - Wyglądało na dwie kartki.
- Napisaliśmy to. - Dziękuję.
- Dzięki. - Dzięki.
To Mingo.
DZIĘKI ZA UŚCISKI W CIĘŻKICH CHWILACH
Cudowne. Super.
JESTEŚ WSPANIAŁY, RUKA!
TRZYMAJ SIĘ!
Uściskaj mnie.
Chodź.
No chodź.
Uściskasz mnie?
Powodzenia.
Daj znać, gdybyś czegoś potrzebował.
- Dzięki. - Naprawdę, dzięki.
Też mnie uściskaj.
- Peppe chce uścisku. - Kibicuję ci.
Postaram się.
- Powodzenia. - Dzięki.
- Wezmę to. - Dzięki.
Skoczmy kiedyś na lunch.
Pewnie, jestem za.
Trzymaj się.
- Trzymajcie się. - Pewnie.
- Ciao. - Będziemy grzeczni.
Oby.
Bo wezwę was do pokoju zabaw.
- Będę musiała wrócić. - Zmuszę cię.
- Idziemy? - Dzięki.
- Naprawdę. - Dziękuję.
- Na razie. - Ciao.
Pa.
Na razie.
Ciao, Ruka.
DZIĘKUJĘ
Postarajmy się.
Niech kolejni mieszkańcy też zastaną dobrą atmosferę.
- Powitamy ich serdecznie. - Boję się.
Urządzimy imprezę powitalną.
Yo wydaje się ambiwalentny.
- Co myślisz? - Ruka odszedł.
Tak. Nie wiem, co dobrego mi pozostaje.
Tak źle?
- To na niego czekałem. - Jasne.
Rozumiem cię.
- Zgadzam się. - Zaskoczył.
- Martwiłeś się o niego? - Byłem ciekaw, co zrobi.
Gdy gotował obiad, nawet makaron zrobił sam.
- Wszystko sam. - Co za zmiana.
- Wyglądało pysznie. - Wszystko zaplanował.
Może być geniuszem.
- „Być geniuszem”? - Jasne.
- Od kiedy? - To typ geniusza.
- Ta przemowa. - Idealny angielski.
Wykorzystał chwilę i stanął na środku,
mimo że wciąż jest początkujący w angielskim.
To oznaka geniuszu.
Zgodziłbym się,
gdybyś mówiła o kimś, kto chodzi do pierwszej klasy.
Ale czy dorosły,
który przemawia łamanym angielskim przed grupką znajomych,
naprawdę jest geniuszem?
Chwila.
Przeciętna osoba nie dałaby rady.
- Byłaby zażenowana. - Ludzie tego unikają.
- Właśnie. - Ale on to zrobił.
To genialne.
- To prawda. - Racja.
Chwila...
Przykro mi, że Yu kiwa głową.
- Mają rację. - Co?
Ruka będzie gwiazdą?
Tak. To odważne, pokazać umiejętność, w której nie jest się jeszcze biegłym.
Jesteś w mniejszości.
Za kogo ty się masz? Ja tu jestem nestorem.
Uważaj, by cię nie powalił.
- Szykuje się. - Nie, proszę!
Rany...
Nie strasz mnie!
Przyznam, że nie jest już bezużyteczną istotą,
- jak na początku. - Zgadzam się.
- Rozwinął się. - Tak.
Potrafi się otworzyć i przyjąć konstruktywną krytykę,
by się rozwinąć. I zrobił świetny makaron z brokułami.
- Zaryzykował. - I udało się!
Co za nudny wątek.
Wątek o makaronie z brokułami.
Mi się podoba.
Makaron był jego głównym nemezis.
Kolejna sprawa to odrzucenie Peppe.
- Nie udało mu się. - Nie.
Nie było oznak, by Haruka coś do niego czuła.
Ale dostała piżamę i maskotkę Eevee.
Gdyby zapewniały one miłość, to każdy by je miał.
Miałybyśmy ich pełno, gdyby zaciągały nas do łóżka.
- To prawda. - Bądźmy subtelni.
Wybaczcie.
- Była jeszcze sytuacja z Emiką. - Co?
- Gest od Ryo. - Tak!
- Sięgnięcie ręką? - Tak.
- Wyglądało intymnie. - Zrobił tak...
- Po kolanie. - Tak.
Chwilę to robił.
- Trzymał ją za kolano. - Z pół minuty.
- Co o tym myślicie? - Przesadził.
- To nieodpowiednie. - Coś między nimi zaszło.
Na pewno był seks.
- Proszę! - Rany.
- Kawa na ławę! - Nie.
Pani detektyw rozwikłała sprawę.
Wychowałam się w czasach, gdy nie owijało się w bawełnę.
W dodatku zrobił to
przy osobie, która jest w nim zadurzona.
Kto tak robi?
Jakby chciał odstraszyć Hanę.
Tak się wydaje.
Chce ją zrazić?
Tak myślę.
To nie był zwykły gest.
Coś między nimi zaszło.
Nawet pokazując ten gest na Sho cały się czerwienię.
Nawet między wami?
Nie jest przyjemnie?
- Bardzo miło. - Prawda?
Zaskoczyło mnie to.
Mam miłe kolana.
Yu, zrobiłbyś tak komuś, z kim nie brykałeś?
„Brykałeś”?
Możesz wyrazić się inaczej?
„Z kimś, z kim nie chodzisz?”
Dotknąłbyś tak taką osobę?
Nie, to byłaby przesada.
- Nie? To normalne. - Tak.
Też myślę, że coś zaszło.
Coś zaszło...
- Musiało. - Ciężko zaprzeczyć.
Detektyw ze świata rugby.
- Cóż... - Coś jest grane.
Jak widać, „przypieczętowali związek”.
Zaskoczyło mnie, że to stało się rano.
- To ma znaczenie? - Tak?
- Pewnie. - Tak rano byli w nastroju?
Być może coś stało się w nocy?
Twierdzisz, że robili to tej nocy?
- Tak? - Tej nocy?
To byłoby nieludzkie.
Zarżnęli smoka?
Prosto od smoka z kapką kolanka.
Przestań, to nie reklama ryżu.
„Prosto od smoka z kapką kolanka”.
ISOGO, KANAGAWA
HALA TAKIGASHIRA
GODZINA 15.00
Jak nastawienie przed meczem z Akitą?
Chcę wygrać.
To pierwszy mecz u siebie.
AKI CHAMBERS, LAT 29
Jaka jest różnica,
między ostatnim sezonem a tym, w którym jesteś kapitanem?
Chemia w zespole.
Każdy mówi o otwarcie o tym, co musimy robić na boisku.
Przez ostatnie dwa lata tego brakowało.
ZEN MAKI, LAT 27
Musimy wspierać Ryo. Jest kapitanem pierwszy rok.
- Jak mieszka się w domu? - W domu?
Są dwie dziewczyny, 21 i 22 lata.
Nie w twoim typie?
Tak, wolę starsze, które mógłbym...
zapytać o radę i tak dalej.
Od tych za wiele bym się nie dowiedział.
- Więc... - Tylko przyjaźń?
Tak.
Chcę, by kolejna dziewczyna została moją żoną.
To wielki krok.
Dlatego jestem taki ostrożny.
- Zaraz dojdzie jakaś dziewczyna? - Tak.
- Może to ona? - Może.
Widziałaś artykuł o Ryo?
- Co się stało? - Huczy o nim.
- O czym jest? - Więc...
Zespół Ryo ogłosił fanom, że tu mieszka.
- Odbiór był dość negatywny. - Serio?
Niektórzy ludzie myślą, że powinien pracować ciężej.
- „Więcej trenować”. - Przecież trenuje.
Nie może trenować dziesięć godzin dziennie.
Prawda. Został teraz kapitanem,
- więc czuje presję. - Na pewno.
Trochę się o niego martwię.
Oby sobie poradził.
Zwłaszcza po porażce w Hokkaido.
Dzisiaj nie wróci.
Chciałabym usłyszeć, co o tym myśli.
Co jutro robisz?
Jutro...
mam trening, a wieczorem jest mecz.
O której kończysz trening?
Około 16.00.
A mecz jest o 19.00. Masz ochotę
skoczyć coś wszamać?
- „Wszamać”? - Wszamiemy coś.
Pewnie.
- Co za zwrot. - Coś do jedzenia.
- Zjemy coś. - Wszamiemy.
Dobrze.
Co? Super!
Hej.
Skąd to podekscytowanie?
- Kopę lat. - Niemożliwe!
Chciałyśmy, byś coś ugotował, a już to robisz!
- Czego używasz? - Tego.
Znajomy mi je wysłał.
- Super. - W słoiczku.
- Rany. - Jest pycha.
- Znacie borowiki? - Tak.
- Borowiki. - Są pyszne.
- Dzięki. Smacznego. - Smacznego.
Oby smakowało.
Smakuje?
Pyszne.
Masz dużo grzybów?
Tak, dużo.
- Jak minął dzień? - Był szalony.
- Serio? Miałeś termin? - Tak.
Od teraz muszę już
- tworzyć fabułę i rysunki. - Jasne.
Teraz skupiałem się na rysunkach,
bo historia była gotowa.
Skupiałem się na jednym.
Teraz będę musiał wymyślić fabułę, a potem ją naszkicować.
I tak tydzień po tygodniu,
bez żadnych przerw.
To trudne.
- Napięty grafik. - Postaram się.
- Za dwa dni premiera. - Tak.
Czekam na nią.
Gdzie będzie można to kupić? W księgarni?
W sklepach spożywczych też.
- Super. - Tak.
Czekam na to.
Nie wiem, jak dam radę.
Czekałem na to od dawna.
KANNAI, KANAGAWA
GODZINA 17.00
Nie skupię się, jeśli zjem za dużo.
- Racja. - Nie pijmy za wiele.
PIZZERIA LIANA
- Wygląda pysznie. - Nie oprę się.
Dzień dobry.
Chciałam z tobą pogadać.
O czym? Boję się.
Staniemy się swoimi wrogami?
Nie. Chciałam tylko powiedzieć,
że to było głupie, kiedy wzięłam cię do pokoju zabaw,
by powiedzieć ci, że źle coś zrozumiałaś.
Odnośnie Ruki.
Nie powinnam tego robić, jeśli nic się nie stało.
Ale zdałam sobie sprawę, że też czuję coś do Ryo.
- Piątka. - I z tego powodu...
Chwila. Będziemy się teraz kłócić?
Potargamy się za włosy?
Z tego powodu, bałam się,
co pomyśli o tym, że oglądałam film z Ruką.
- Co pomyśli Ryo? - Tak, byłam na to wyczulona.
Gdybym była szczera od początku,
to lepiej rozumiałabyś,
czemu nie chcę, byś tak mówiła.
Rozumiem.
Ryo to ciacho, nie?
- Tak. - Rozumiem to.
Jest super.
Zawsze lubię wiedzieć jak najwięcej o innych.
Jest mi dziwnie, gdy ukrywacie, że gdzieś razem wyszliście.
Mam tak samo... Mniej więcej.
Jestem dość rozmowna, więc często
mówię otwarcie, co dziś robiłam. Pewnie bym ci o tym powiedziała.
- Tak? - Tak myślę.
- Możemy o tym rozmawiać? - Chyba tak.
- Nie chcę kłótni. - Dzielmy się tym.
- Kto wie, jak będzie. - Racja.
Może się zmierzymy.
HALA YOKOHAMA BUNKA KANNAI, KANAGAWA
GODZINA 19.00
OTWARCIE SEZONU W YOKOHAMIE PAŹDZIERNIK 2019
Zaraz początek meczu. Zawodnicy już są na boisku.
Numer 21, Ryo Tawatari!
- Tak! Do boju! - Dawaj, Ryo.
Dasz radę!
Do boju, B-Cor!
Dawaj!
Mój Boże!
Dawaj!
Dalej! Super!
- Trzy punkty? - Tak.
Rany.
Nieźle! Cholera.
Niesamowite.
- Nie? - Super.
Do boju, B-Cor!
- Drugi punkt! - Super!
YOKOHAMA – 75 AKITA – 60
R-Y-O. Ryo!
- R-Y-O. Ryo! - R-Y-O. Ryo!
Za chwilę wręczymy nagrodę dla najlepszego zawodnika meczu.
Nagrodę otrzymuje...
numer 21, Ryo Tawatari!
Brawo, Ryo!
Zdobył dziewięć punktów
i zaliczył 11 asyst.
A teraz kilka słów od naszego mistrza.
Udało nam się!
Wasze wsparcie napędza nas do rozwoju.
Liczymy na waszą pomoc, kiedy będzie nam ciężej.
- Dzięki za kibicowanie. - Brawo, Ryo!
Ryo!
Udało się, Ryo!
Posłał całusa.
Widziałaś?
Moje serce zaraz eksploduje.
- Szalony mecz. - Prawda?
Tak się cieszę,
że wygrali mistrzostwo, a raczej...
- że wygrali dziś. - To on?
- Jestem spocony. - Siemasz.
- Nie mogę dać wam piątki. - Jesteś bestią.
- Masz moją koszulkę. - Chwila.
- Ty też? - Moja była mokra.
- Mam ją. - Nie czuję się kochany.
Byłeś genialny.
Fajnie, że wpadliście.
- Było super. - Cieszę się.
Teraz kolej na sukces Peppe.
Tak.
- Podekscytowany? - Nie mogę się doczekać.
Idę na konferencję prasową.
- Dzięki. - Powal ich.
- Na razie. - Brawo.
- Dzięki. - Było super.
GODZINA 23.00
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
- Nie ma? - Co to?
Nie ma sprawy.
To elektroterapia.
- Na stopę? - Tak, boli.
To herbata z soją?
- Niedobra? - Nie, super.
- Dziękuję. - Pewnie.
- Czujesz prąd? - Tak.
Pycha.
Podoba ci się program?
- Bardzo. - Tak?
A...
masz może nadzieję,
że znajdziesz tu miłość?
Gdy nie jestem w związku, to raczej nie przywykłem,
by tęsknić za partnerką.
Znajduję miłość, gdy jej nie szukam.
To chyba dlatego jesteś taki popularny u kobiet.
Nie jestem.
- To supermoc. - Co?
Że znajdujesz miłość bez szukania.
Trzeba być poukładanym, by przyciągać do siebie ludzi.
Na przykład,
gdybym nie miał celów, nie przyciągnąłbym dobrej osoby.
Ale jeśli skupię się na tym, by się rozwijać,
i będę żył w sposób, z którego będę zadowolony,
to wierzę, że w końcu spotkam tę odpowiednią osobę.
A więc nie starasz się tworzyć romantycznych więzi?
- Chcę, by było naturalnie. - Jasne.
Chcę się obudzić i odkryć, że jestem zakochany.
Byłoby idealnie.
Świetnie się bawiłam na naszej przejażdżce.
- Gdzie byłaś? - Byliśmy razem.
- Na wycieczce? - Tylko ja się bawiłam?
Nie, było super.
- Masz w tym tygodniu trzy mecze? - Tak.
- Chodźmy na obiad. - Dobrze.
- Chciałabym pogadać. - Ja też.
SKLEP YAMAZAKI Y DAITA SANKATSU STORE
TYGODNIK BIG COMIC SPIRITS
Dzień dobry.
NOWA SERIA! MINGO
PEPPE
- Mogę wziąć wszystkie? - Oczywiście.
Na pewno? Wszystkie są identyczne.
- Tak, nie szkodzi. - Dobrze.
Chwileczkę...
Nie starczy mi pieniędzy.
Odłożę kilka.
- Wezmę te. - Oczywiście.
Narysowałem to.
Ty to narysowałeś? Niech spojrzę.
- Tę mangę? - Tak.
- Tę? - To moja.
Niesamowite.
- Przeczytam ją. - Dziękuję.
Będę twoją fanką.
Dobrze.
Do zapłaty wyszło tyle.
- Reszta to 800 jenów. - Dziękuję.
Dzięki za zakupy.
- Jest obok gazety Jump. - Tak.
- Dziękuję. - Lubisz mangę?
- Tak, tworzę ją. - Rozumiem.
Dlatego się tu przeprowadziłem.
Wspaniale.
- Będę cię polecać. - Byłoby super.
- Im więcej, tym lepiej. - Dziękuję.
Dzięki za zakupy.
Było super.
To moja ulubiona postać w programie.
- Jest najlepsza! - Słodka.
Idealna scena.
Dla mnie też.
- Krzepiąca. - I miła.
- Łzy same lecą. - Co to za sklep?
- Rany! - Wpadnę.
- Jak z filmu. - Prawda?
W reżyserii Yoji Yamady.
- Zgadzam się. - Tak.
- Świetna scena. - Tacy ludzie istnieją?
„Wszystkie są identyczne. Nie szkodzi?”
- „Będę cię polecać”. - „Będę twoją fanką”.
Wzruszyła mnie.
- Moja ulubiona scena. - Była super.
Wrócę do niej podczas ciężkiego dnia.
- Ja też. - Pogadałbym z nią.
Lepiej nie mówić, gdzie to.
Gdzie to może być?
Wpadnę na bao, gdy zrobi się zimno.
Chcę kupić je od niej.
- Ja też. - Super.
To pewnie typ kobiety dla Ryo.
Lubi starsze, pewne kobiety. Ta była za stara.
Dużo starsza.
- Ale jaka słodka. - Fakt.
- I dobra. - Urocza.
Nas to ukoiło, ale nie Yu. Co się dzieje?
Zaskoczył mnie stoicyzm i skrupulatność Ryo.
Rozumiem to.
- Obaj ciężko pracujemy. - Jasne.
- Mógłby zluzować. - Ale ja...
- jestem dużo gorszy. - Nie wątp.
Jesteś równie wspaniały.
- Tak? - Oczywiście!
Czasami Ryo kupi sobie jakieś dobre jedzenie i picie
i go za to krytykują.
- Serio? - I myślę,
że przez zainteresowanie Hany, powiedział to,
- by trochę ją zrazić. - Ciekawe.
„Jeśli będę się rozwijał, odpowiednia osoba się pojawi”.
- To oznacza... - Że jej nie poznał.
- Tak mi się wydaje. - Jasne.
W takim razie, komunikuje się po mistrzowsku.
Na najwyższym poziomie.
Ktoś pomyśli wtedy:
„Rozumiem. Skupia się na koszykówce”.
Tak to zabrzmiało.
Nie uraził nikogo.
Racja. Tak naprawdę
to mówi w okrężny sposób, że nie jest teraz zakochany.
- Ciekawe. - To zaawansowana technika.
- To ekspert. - Prawdziwy.
Chce ostudzić jej oczekiwania.
O co zatem chodziło z tym gestem?
- Nie tuszujmy tego. - Był dziwny.
Może przejął zachodni styl platonicznego dotyku.
Może to tylko to.
Nie widziałem tego w zagranicznych filmach.
Nigdy.
- Na zachodzie to częstsze. - Nie?
- Klepanie. - Tak?
Tak.
Gdy widzimy słodką Torichan,
ciężko nie poklepać jej po głowie, prawda?
A wy, wsioki, od razu robicie z tego aferę.
Prawdziwe durnie.
- Tak to widzę. - Krytykuj mnie, ale nie Yu.
Nic nie powiedział.
Nie mówimy o nim.
Czy obcokrajowcy z twojego zespołu
wykazują zwiększone ciągoty do fizycznego dotyku?
Obcokrajowcy...
- Zawodnicy... - Robią to?
Na pewno wychodzą z kobietami.
Wtedy na pewno to robią.
- Ciekawe. - Kładą rękę na ramieniu.
To normalne.
Czyli to nic romantycznego?
- Tak? - Dla mnie
- to dość intymne. - Rozumiem.
No proszę.
Gdy widzisz takie gesty,
myślisz sobie: „Serio?”
Nie za bardzo.
Chwila. Jak śmiesz tak pyskować.
Tylko ja jestem tutaj w związku.
- Mam żonę. - Racja, wybacz.
Zapomniałam...
- Żonaty prawiczek. - Co?
- Nie do wiary. - Kłamstwa!
GODZINA 22.00
W porządku?
- Tak. - Na pewno?
- Rozdarłaś wargę? - Nie.
Usta są całe. Chwila!
Autograf, sensei.
Jasne.
Też kupię.
Moją też podpisz.
- Cześć. - Co za złoty dres.
- Super. - Ładnie pachniesz.
Gdzie byłeś?
Przecież mówił.
Znalazłem twoją mangę.
- Szukałem jej. - Nie miałam problemu.
Kupiłem pełno egzemplarzy.
- Nie mogłem znaleźć. - Co?
Ale mam.
- Ile ich masz! - Ile tu jest?
- To cały zapas? - Jasne.
Czytałeś?
Tak.
- Dziś rano. - I płakałeś?
Nie.
- Ale ręce mi się trzęsły. - Rany.
I cały czas się szczerzyłem.
Oglądałem każdą stronę.
- Tak się cieszyłeś. - Jesteś zawodowcem.
- To przytłacza. - Dasz wiarę?
Cały kraj przeczyta moją mangę.
To niesamowite.
- To Ruka? - Tak.
- Podobny. - Nieźle.
Super.
Rysowałem od zdjęcia.
W ramach wdzięczności zrobiłem dla was deser.
Emika już go widziała.
- Zrobiłeś deser? - Długo go miksowałeś.
Chcę go!
Zrobiłem tiramisu.
Ale chciałem, by było trochę ciekawsze,
więc takiego jeszcze nie jedliście.
Resztę zostawię tu. Zjecie jutro.
Umiesz to zrobić?
To łatwe.
Takiego jeszcze nie jedliśmy?
Oby wam smakowało! Jeszcze takiego nie robiłem.
Nieźle! Zrobię zdjęcie.
- Musisz. - Wezmę rękę.
- Weźcie biszkopt... - Zamoczyć go?
Zamoczcie w espresso.
- W espresso... - Dobrze.
Nabierzcie trochę i jedzcie.
- Rany. - Nieźle.
- I jak? - Pycha.
Smaczne.
Co to za magia?
Słodycz i goryczka świetnie się równoważą.
Profesjonalna recenzja kulinarna.
- To sarkazm? - Było idealne.
To moja...
ostatnia noc.
Nie...
Dlatego zrobiłem tiramisu.
Ta nazwa oznacza
„dawać radość”.
Chciałem pożegnać się z wami pozytywną nutą.
To był dobry dzień.
Chciałem uczcić wydanie mangi i odejście pysznym daniem.
Nie żegnamy się. Na pewno się jeszcze spotkamy.
Czemu odchodzisz?
Mam za dużo pracy.
- Jasne. - Mój grafik...
będzie bardziej napięty, niż zakładałem.
Nie miałbym czasu tu być.
Chciałem to dla was zrobić.
Życzę wam jak najlepiej i chciałem dać wam radość.
Proszę, nie płaczcie.
Błagam was.
- To nie pożegnanie. - Tak...
Muszę przez jakiś czas skupić się tylko na pracy.
- Jasne. - Wiecie...
Dam wam adres. Wpadajcie, kiedy chcecie.
- Wpadniemy z winem. - Pewnie.
Przerwiemy ci pracę.
Zawsze jesteście mile widziani.
Dałeś nam naprawdę dużo pięknych wspomnień.
Zgadzam się.
Będziesz dawać nam cotygodniową porcję szczęścia.
- W postaci Mingo. - Postaram się.
Da nam radość.
Było super.
Napisy: Krzysztof Zając